Al Duvak Vurundun Danacı'nın Türküsü

İhtiyar annesi ile yaşayan dana çobanının, küçük ama mutlu bir hayatı vardır. Her sabah erkenden kalkar danalarını alır, otlatmaya götürür ve akşamları da türkü söyleye söyleye evine döner.

Yine bir gün danalarını otlatmaya giderken bir kız görür ve ona aşık olur. Kız da Danacı'yı beğenir. Ancak kız ağanın kızıdır ve kavuşma ihtimalleri zordur.

Dana çobanı bunu bile bile anasını kızı istemeye gönderir. Anası; "Kızı vermezler, o koskoca bir ağa ama yine de gideyim" der. Akşam olunca ağanın evine gider, ama bir türlü kızı istemeye yüzü tutmaz. Ağa merak eder ve neden geldiğini sorar. Çobanın anası durumu anlatır. Kızı ister umutsuzca. Ağa hiç ummadığı bir cevap verir; "Kızı veririm ancak yedi bin lira başlık isterim" der. Bu, çoban için çok büyük bir paradır. Razı olurlar ve nişan yapılır. Dana çobanı çok mutludur ancak bir türlü bu parayı toparlayamaz. Sabrı kalmayan ağa, kızı başkasına verir. Dana çobanı bu duruma çok üzülür. Kızın düğününün olduğu gün düğün alayının yolunu keser ve kıza bir türkü söylemek istediğini dile getirir. Düğün alayındakiler "tamam" derler ve dana çobanı türküsünü söyler.

Kız, dana çobanının haline çok üzülür. Kendi rızasıyla gelin olmadığını, hala onu sevdiğini anlatmak için bir türkü de söyler.

Gelini alan düğün alayı yoluna devam eder. Dana çobanı da evine döner. Ama hiç rahat değildir. Düğün evine gidip gelini gerdekten önce görmek ister. Düğün olan evin damına çıkar ve tepesindeki küçük pencereden onları gözetlemeye başlar. Gelinle damadın konuşmalarına kulak kabartır. Yoldaki türkü olayını duyan damat geline karşı öfkelidir. Hareketleriyle bunu belli eder. Gelin sebebini sorunca, türkü olayının doğru olup olmadığını sorar. Gelin de doğru olduğunu, türkü söylediği kişinin eski nişanlısı olduğunu söyler. Bunun üzerine damat, gelini istemediğini, gidebileceğini söyler ve gelini dışarı atar. Dana çobanı bu duruma çok sevinir. Dışarı çıkan gelini aldığı gibi oradan uzaklaşır.

Danacı:

(Aman) Al duvak vurundun da yavrum gelin mi oldun

Kimden izin aldın da yavrum sen ata bindin

Ne dedim de sevdiğim sözünden döndün

İn atından da gel Mevla'nı seversen

Sağmenlerin de gaş gaş olmuş duruyo

Yengecilerin de ardınsıra yürüyo

Büyük kaynın da burda izin veriyo

İn atından da gel Mevla’nı seversen

Eline de al kınalar yakmışlar

Beline de altın kemer takmışlar

Biliyom da kız gönlünü yıkmışlar

İn atından da gel Mevla’nı seversen

Kız:

(Aman) Gönlüm olarak da ben bu ata binmedim

Senden başkasına da yarim demedim

Yedi yıldır da yar gönlünü kırmadım

Yol ver beyim yol ver eğletme beni

Sağmenler içinde söyletme beni

Elime de al kınalar yakmadım

Belime de altın kemer takmadım

Yedi yıldır ben kimseye bakmadım

Yol ver beyim yol ver eğletme beni

Sağmenler içinde söyletme beni

HABİP COŞKUNSOY