Devrent Deresine Duman Bürüdü

Olay 12 Şubat 1933 tarihinde, Denizli İli'ne bağlı, bugün Buldan-Derbent Barajı'nın dolgusunun bulunduğu "Derbent Deresi" denilen yerde geçer.

Deve kervanı, Derbent denilen yerden geçerken tipiye yakalanır. Tipiden önünü göremeyen develer uçurumdan aşağı yuvarlanır. Musa, Veli ve Süleyman isimli kervancılar da develeri kurtarmak ve yola devam etmek için çabalarlar. Ancak çok soğuk hava ve tipi ile bitkin düşen kervancılar orada donarak hayatlarını kaybederler.

Daha sonra Derbent Köyü'nden Ayşe ve Fatma Hanımlar, ölen kervancılara bu ağıdı yakarlar.

Derbent Deresi'ne duman bürüdü

Yedi devesiyle Musam yürüdü

Musam'ın ciğeri mosmor oldu, çürüdü

Derbent Dereleri dar geldi bana

Vadesiz ölümler zor geldi bana

Derbent Deresi'ne çıvgınlar esti

Elimi, kolumu poyrazlar kesti

Feleğin bizlere neyimiş kastı

Derbent Dereleri dar geldi bana

Vadesiz ölümler zor geldi bana

Derbent Deresi'nden biz de geçelim

Sılaya varmaya yollar açalım

Deve kirasından biz vaz geçelim

Yıkıldı develer kaldıramadım

Tutuldu dillerim söyleyemedim

Derbent Deresi'nde üç yiğit buydu

Musa'mın gözünü kargalar oydu

Musa'mın öldüğün anası duydu

Ağlasın ağlasın anam ağlasın

Ötkün besereyimi duda bağlasın

Derbent Deresinde bir bölük koyun

Musa'm elbiseni hamamda soyun

Musa'mın öldüğünü yolcuya sorun

Ağlasın ağlasın anam ağlasın

Ötkün tülülerimi duda bağlasın

Derbent Deresi'nde develer katar

Musa'mın ölüsü çaylarda yatar

Kula'nın yolcusu gel bizi kurtar

Derbent Dereleri dar geldi bize

Vadesiz ölümler zor geldi bize

Derbent Deresi'ni kar gene bastı

Sağımdan, solumdan tufanlar esti

Sılada yavuklum umudu kesti

Ağlasın ağlasın anam ağlasın

Ötkün tülülerimi duda bağlasın

Derbent Çayları da arpayla doldu

Veli oğlanın gözünü kargalar oydu

Alacanlı iken de kabire kondu

Ağlasın ağlasın anam ağlasın

Benim kara mayamı kimler bağlasın

Derbent Dereleri kan ile doldu

Musa'mın gözünü sansarlar oydu

Elim üşüdü de bedenim buydu

Ağlasın ağlasın anam ağlasın

Benim kara mayamı kimler bağlasın

Derbent'e varmaya mecal kalmadı

Yoldan geçen atlılar bizi almadı

Dünyanın malında gözüm kalmadı

Yatırdım devemi kaldıramadım

Tecellim böyleymiş bildiremedim

Evimizin önünde bir dönüm avlı

Avlının içinde kır atım bağlı

Musa'mı sorarsan bir evin oğlu

Yanmadık mı kaldı bu yiğitlere

Cennet mekan olsun bu şehitlere

Arkamı dayadım sarı kayaya

Yükümü yüklettim tülü mayaya

Canımı değiştim kayma paraya

Ağlasın ağlasın anam ağlasın

Tülü besereğimi duda bağlasın

Derbent Deresi'nde kar bulamadım

Yıkıldı devemi kaldıramadım

Kalmışım tufanda kurtulamadım

Derbent Dereleri dar geldi bana

Vadesiz ölümler zor geldi bana

Değirmenin bendine yükümü yıktım

Katarladım deveye katara kattım

Kafamı kaldırdım havaya baktım

Ağlasın ağlasın anam ağlasın

Tülü maya mı da kimler bağlasın

Değirmene vardım yükümü yıktım

Kaldırdım kafamı havaya baktım

Ben bu tatlı canı ucuza sattım

Kudretten karadır Musa'mın kaşı

Her daim böyledir feleğin işi

KAYNAK: Türk Halk Müziği ve Oyunları, 1. cilt, sayfa: 70, 1983- Ankara, Ha¬zırlayan: Mustafa Subakan.

AÇIKLAMA:

Çıvgın: Rüzgar ve karla karışık yağan yağmur.

Kira: Ücret.

Buymak: Üşümek, donmak,

Beserek: Tüylü ve besili erkek deve.

Tülü: Erkek deve.

Maya: Dişi deve.

Tecelli: Alın yazısı, kader

Avlı: Avlu.

Öyküleriyle Ağıtlar

Ahmet Z. ÖZDEMİR