Yürüsün Semahın Semah Eylesin

YÜRÜSÜN SEMAHINI SEMAH EYLESİN DÖKSÜN GÜNAHINI NİYAZ EYLESİN EY ŞAHİN BAKIŞLIM BÜLBÜL AVAZLIM BİR ELİ KADEHLİ BİR ELİ SAZLIM İŞTE BEN GİDİYOM KAL AHÛ GÖZLÜM NE SEN BENİ UNUT NE DE BEN SENİ YOLDA HARAMİ VAR ENGEL ARADA UNUTMA BİZİ DE CEMDE SIRADA KALIP GİDER AMA GÖNLÜM BURADA NE SEN BENİ UNUT NE DE BEN SENİ TA EZEL EZELDE SENİ SEVENDE ŞU İKİ CİHANDA KEVN-Ü MEKANDA MİZAN BAŞLARINDA ULU DİVANDA NE SEN BENİ UNUT NE DE BEN SENİ KUL HÜSEYNİM DER Kİ GÜL BENZİM SOLUK SİNEMİZE YAZILMIŞTIR AYRILIK VALLAHİ DOSTLARIM GÖNÜLLER BİRLİK NE SEN BENİ UNUT NE DE BEN SENİ YELDİRME MEDET MEDET ALEMLERİ YARADAN AKLIM EKSİK BANA MANA SÖYLEME KAM YANINA VARAN KAMDAN SAYILIR KAMDAN HABER ALIP BANA SÖYLEME (MEDET) SEN BİR BEZİRGANSIN KALKMA YERİNDEN YAĞLAR Yİ DE BALLAR AKSIN DİLİNDEN SENİN EYİLİĞİNİ ALMAZLAR ELİNDEN HATIRA DOKUNUR MANA SÖYLEME (MEDET) PİR SULTAN ABDAL'IM BU BÖYLE OLUR KALKMAZ AĞIR DAŞLAR YERİNDE KALIR BİR EYİ BABA BİR SOYSUZ OĞL'OLUR ÖLENE AĞLAMA VAR ONA AĞLA (MEDET) HARAMİ : Yol kesen kimse, haydut. KEVN-Ü MEKAN : Kainat, alem, dünya KALIP: Beden, vücut. KAM : Eski Türklerde kopuz çalan, büyücü ve din adamı (Şaman)