Zobalarında Guru Meşe Yanıyor

Yıl 1922.

Bir kara bulut ağmış İzmir yakasında.

Sarıvermiş yurdumuzu dört baştan.

Kadını, erkeği,

Hastası, dinci,

Yaşlısı, genci

Tek kuvvet olmuşlar,

Düşmana karşı durmuşlar.

Efeler yiğitler,

Omuz omuza, el ele

Mevzerini kapan, dah deyip çıkmış cavır düşmanına

Taşına toprağına, herkes kurban Anadolu'ma

Günler günleri, aylar ayları kovalamış,

Memleket yangın yerine dönüp dururken

Mustafa Kemal adı sarmış her yanları,

Yeşerdi vermiş tüm umutları

İşte o vakitler,

Denizli'nin Yarengüme'sinde

Şimdiki adıyla Tavas'ta

Bir Mehmet Efe yaşamış.

Yüreği bir ateş, bir yelim, bir fırtanaymış.

Yediden yetmişe herkes karşı koyarken düşmana

Bir yanda bir bacağı kopuk Mehmet Efe, Mehmet Ağa.

Balkan Harbinde şarapnel patlamış yanında

Bacağı gitmiş amma, yüreği bir yanardağ haa...

Gökçen Efe,

Yörük Ali,

Demirci Efeler karşı koyarken düşmana

Evde oturmak yaraşır mı ulen Mehmet Efe'nin şanına

Yaraşmaz elbet.

Eyi eyi de günler geçmiş aradan.

Mehmet Efe'me bir dert vermiş yaradan.

Kafasında kura kura,

İşe yaramıyom,

Düşmana, cepheye varamıyom diye

Başlamış üşümeye.

Tövbe tövbe yarabbim.

Zızızı zızızı, za za zangır, za za zangır titremeye.

Yazın bile zoba yanıyormuş yanında.

Dokuz tane yorgan örtüyorlarmış üstüne,

Gine de üşüyom, donuyom diyormuş.

Tasasından kahrolup ölüyormuş.

Dee, ne vakit Mustafa Kemal Paşa,

Arkadaşları güzel yurdumuzdan kahpe düşmanı sökmüş,

Koca İzmir denizine dökmüş,

İşte o anda dehşet bir şey olmuş,

Mehmet Efe'nin üşümesi, donması geçmiş.

Yüreği tüm ulus gibi ferahlayıvermiş.

Sonra.....

Sonra halk denen büyük usta

Bir türkü yakmış, yıllar yılı çalınsın, söylensin diye.

Buyrun Mehmet Efe'nin türküsünü dinlemeye....

Özay GÖNLÜM